head-banlampra-min
วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2021 8:14 PM
ยินดีต้อนรับเข้าสู่เว็บไซต์ โรงเรียนบ้านลำพระ
โรงเรียนบ้านลำพระ
หน้าหลัก » นานาสาระ » นี่มันเรื่องอะไรกันแน่นะ

นี่มันเรื่องอะไรกันแน่นะ

อัพเดทวันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2021

นี่มันเรื่องอะไรกันแน่นะ

ครอบครัว

 

ครอบครัว ผู้ชายคนนี้เขาก็เป็นคนขยันทำงานเหมือนกับคนญี่ปุ่นทั่วไปเข้าสายหัวชาร์จไว้แห่งหนึ่งกับภรรยาลูกชายลูกสาวคนเล็กครอบครัวนี้ก็ใช้ชีวิตปกติสุขสบายดีวันนี้คุณตาก็ส่งวัตถุดิบมาให้จากบ้านนอกแต่ก็ไม่มีใครกล้าแกล้งหรือเปล่าเลยครับเพราะส่วนใหญ่จะไม่ค่อยได้ทำอาหารกินกันในวันรุ่งขึ้นก็ตื่นมาตกใจนาฬิกาไม่ยอมปลุกไฟฟ้าก็ดับทั้งบ้านก็แบตหมดทั้งที่เธอจะชาร์จทั้งคืนรวมถึงอุปกรณ์ที่ใช้ทานยังไฟฉายก็เปิดไม่ติดมันไม่ได้เกิดขึ้นกับภูเขาเท่านั้นมันเกิดขึ้นทั้งเมืองทำให้สถานีรถไฟฟ้าเนี่ยไม่สามารถให้บริการได้

โดยต้องเดินไปทำงานแทนไปถึงที่ทำงานประตูไฟฟ้าก็เปิดไม่ได้ทำให้พวกเขาในทุกๆความหมายแต่เมื่อไฟดับอย่างนี้แหละหัวหน้าก็เลยบอกให้ทุกคนอยากกลับบ้านที่กำลังไปโรงเรียนก็คบกับรถที่สตาร์ทไม่ติดพร้อมกันทั้งเบื่อเพราะแบตเตอรี่จะใช้การไม่ได้และเมื่อถึงโรงเรียนอาจารย์ก็บอกค้นการสอนกูว่าไอ้ดำทั้งนั้น

ก็ไปหาซื้อของใช้ที่ซุปเปอร์มาเก็ตถึงก็พบว่าผู้คนเริ่มกักตุนอาหารกันแล้วและการคิดเงินแล้วก็ต้องทำให้ใช้ลูกคิดแทนเมื่อโยชิเลิกงานเขาก็ไปที่ร้านจักรยานใกล้จะซื้อพอเห็นราคามันก็ท้อคนอื่นแล้วก็กำลังคิดแบบเดียวกับเขาเหมือนกันเขาก็เลยรีบชิงซื้อก่อนกลับมาบ้านในคืนนี้พวกเขาก็ต้องนั่งกินอาหารใต้แสงเทียนกันและแม่มิวก็ออกไปดูดาวข้างนอกชวนให้ทุกคนมาดูอีกก็ตื่นเต้นเพราะเธอนั้นไม่เคยเห็นดาวชัดขนาดนี้มาก่อนเพราะในเมืองยังไม่ได้เปิดไฟไม่เห็นดาวชัดขึ้น

วันต่อมาเมื่อกี้ไปโรงเรียนก็ไม่มีใครมากันเลยครับโคโยติ๊ทำงานหัวหน้าก็บอกให้ทุกคนกลับบ้านอีกแล้วนะโยมก็อยากทำงานซะงั้นแต่หัวหน้าของเขานั้นก็บอกให้กลับไปดูแลครอบครัวแถมหัวหน้าเขายังวางแผนครอบครัวจะไปกางเต็นท์ใกล้ๆลำธารแล้วครับแล้วก็เกือบถูกขโมยจักรยานจักรยานคนเริ่มต้องการเยอะขึ้นจนขาดตลาดหุ้นตอนนี้เหตุการณ์ก็กินเวลายาวนานขึ้นเรื่อยๆและน้ำที่ใช้นั้นก็เริ่มขาดแคลนการกดเงินสดมาใช้ในเมื่อถูกจำกัดคนละ 100 บาทผู้คนที่อาศัยในพาร์ทเม้นท์ก็มาประชุมปรึกษากันว่าจะเอาชีวิตรอดกันยังไงดี

บางคนก็เริ่มย้ายไปอยู่ที่อื่นแล้วนะที่ทำเป็นแต่เริ่มขาดแคลนพ่ออยู่ที่ไหนช่วยบอกลูกว่าเขาจะพาไปหาคุณตาที่บ้านนอกแต่ต้องขี่จักรยานไปที่สนามบินก็ไม่ค่อยอยากไปหรอกนะแต่ก็ต้องยอมไปดูเองก็ไปเก็บเสื้อผ้าของเธอก็ไปเก็บอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ของเขาก็เอาเงินมานับแล้วก็กังวลว่าจะพอค่าเครื่องบินไว้แต่แม่แล้วก็ไปเอาเงินเก็บสำรองมาให้โคตรเยอะคนอื่นถึงกับช็อกและพวกเขาแอบออกมาจากอพาร์ทเม้นท์ครับไม่อยากให้คนอื่นรู้ว่าขี้กลัว

และขณะที่ทุกคนปั่นจักรยานไปเนี่ยแม่จะซ้อนท้ายพ่อโคตรน่ารักก็พบว่าน้ำและของสดราคาแพงขึ้นเท่าตัวแทนยิ่งกว่าน้องเสมอเท่าไหร่ราคาก็ยิ่งแพงขึ้นเขาก็ต้องหาซื้อน้ำเก็บไว้แต่ราคาก็โคตรแพงแต่แม่ก็ต่อราคากัน 2506 ร้อยโคตรโหด เมื่อถึงสนามบินคนเยอะมากเลยครับที่อพยพเหมือนกันแต่สนามบินแล้วก็ปิดทำให้คนบางกลุ่มแล้วก็ไม่พอใจก็พาครอบครัวไปเช่าโรงแรมนอนโรงแรมในฮ่องกงราคาถูกสุดแต่พวกเขาก็ต้องยอมจ่ายก็ต้องกินข้าวแล้วก็บอกทุกคนว่าตอนนี้มันเริ่มแย่ขึ้นทุกวันคงต้องปั่นจักรยานไปแทนลูกสาวเลยต้องงอแงอยากกลับบ้าน

เขาบอกว่าในเมืองมีมาแต่รายและตอนนี้เราต้องหาจักรยานเพิ่มแผนที่วัดออกมาเคนจิกับหนูอีกหน่อยก็ไปที่ร้านหนังสือแผนที่แล้วก็ไม่เหลือสักเล่มที่เด็กสำหรับป 4 มาแทนแต่ก็ยังดีและพอมาดูระยะทางจากที่นี่ถึง 900 กิโลเมตรปั่นจักรยานยนต์ต้องตรงกันเลยแหละพ่อกับแม่ก็ไปที่ร้านขายข้าวสารเห็นจักรยานเก่าๆไม่ได้ใช้ถึงจะไปขอซื้อและตอนนี้เนี่ยของมีค่าอย่างนาฬิกาหรือรถสปอร์ตหรูก็ไม่มีค่าพอจะเอามาแลกเอาซะด้วยซ้ำให้เป็นของและประโยชน์ของจักรยานกับเจ้าของร้านเลยก็บอกว่าเงินยังไม่จำเป็นแล้ว

ก็เลยเอาน้ำเปล่าแลกเปลี่ยนแทนแล้วก็เอาเหล้าและข่าวสารและทุกคนก็เดินทางต่อได้จักรยานทุกคนไปแล้วครับแต่พอใจก็หลงทางนะเพราะมันเป็นแผนที่เด็กป 4 บนทางด่วนก็ปากมันต่อแล้วก็มาเจอคนจำนวนมากกำลังอพยพเช่นกันถึงจะได้แวะที่จอดพักรถยนต์จำนวนมากและก็จับจองที่ไว้มันก็ใช้ไม่ได้บอกเขามานั่งพระคุยกับป้าลุงใกล้ๆเขาหรือว่าโอนตะกร้าในมือไฟฟ้าเป็นสีไหนก็เอาน้ำเปล่ามาดื่มปลาดีเห็นเลยก็เลยขอซื้อไม่มีน้ำกลับมาหากินกันเลยแม่

แล้วก็บอกว่าเหลือแค่ขวดเดียวตกดึกก็มีคนมาขโมยน้ำเขาก็เลยวิ่งตามเตรียมไม้ไปฟาดเต็มแต่เมื่อไปถึงในกระปุกว่าคนขโมยเลยเอาน้ำไปชงนมให้ลูกกินครับเขาก็เลยกลับออกมาวางต่อมาเขาก็เดินทางต่อมาถึงอุโมงค์แห่งหนึ่งป้าแล้วคอยรับจ้างนำทางอยู่แต่พวกเขาก็ไม่ยอมเสียเงินแล้วมันก็มืดตึ๊ดตื๋อๆจนพวกเขานะเว้ยเลยทีเดียวไม่รู้เห*้ยตัวอะไรไปบ้างเลยต้องกลับไปจ้างป้าทั้งหน้าเลยให้ช่วยนำทางเหมือนเดิมและนี่เลยจะเข้าวันที่ 16 แล้วครับมีไฟฟ้าดับพวกเขานั้นก็แวะซักผ้าอาบน้ำที่ลำธารเคนธีรเดชว่าไม้ขีดไฟกับน้ำเนี่ยหมด

แล้วเห็นเป็นไรเลยตั้งหลายแบบก็ไม่ค่อยเชื่อพ่อแล้วนะเพราะไม่ชอบอวดเก่งและคอยโอชิในก็ไปกินน้ำที่ลำธารและก็บอกว่ามันอร่อยและกินได้ต่อจากนั้นก็เดินทางกันต่อได้ก็ต้องมาเจอกับพายุฝนอย่างนั้นเลยต้องพักรวมพลที่ใต้สะพานลมก็แรงพัดจักรยานข้าวของเด็กปอก็รีบลุกขึ้นวิ่งไปเดี๋ยวกูจะไปเก็บของสุดท้ายได้ไปขี้เลยกินน้ำในลำธารนั่นแหละพอพายุสงบข้าวของเครื่องใช้ที่พบมาด้วยเดี๋ยวจะเสียหายหมดจักรยานอย่างแตกฉานในโกหกหมดไม่ว่าท้องร่วงแล้วก็เขาแล้วก็เดินทางกันต่อจนถึงเมืองแห่งหนึ่งแต่ก็ไม่เหลืออะไรเลยนะก็ไม่เหลือเพียงอาหารแมว 

 

บทความอื่นที่น่าสนใจ > อาจารย์

แสดงความคิดเห็นด้วย Facebook

นานาสาระ ล่าสุด
โรงเรียนบ้านลำพระ
โรงเรียนบ้านลำพระ
โรงเรียนบ้านลำพระ
โรงเรียนบ้านลำพระ