head-banlampra-min
วันที่ 20 ตุลาคม 2021 1:39 PM
ยินดีต้อนรับเข้าสู่เว็บไซต์ โรงเรียนบ้านลำพระ
โรงเรียนบ้านลำพระ
หน้าหลัก » นานาสาระ » รอยเเผลที่เเกเคยทำ

รอยเเผลที่เเกเคยทำ

อัพเดทวันที่ 2 ธันวาคม 2020

รอยเเผลที่เเกเคยทำ

รอยเเผลที่เเกเคยทำ

รอยเเผลที่เเกเคยทำ “สวัสดีค่ะเพื่อนๆทุกคน ยินดีต้อนรับเข้าสู่งานเลี้ยงรุ่นประจำปี 2563 วันนี้นะคะเราดีใจมากที่เราได้เจอทุกคนยังไงก็ขอให้งานเลี้ยงรุ่นปีนี้เป็นปีที่สนุกที่สุดและขอให้ทุกคนมีความสุขสำหรับคืนนี้ค่ะ”

ในงานเลี้ยงรุ่นทุกปีฉันจะถูกเชิญไปร่วมงานอยู่เสมอ แต่จะถามความสมัครใจของฉันนั้นฉันบอกได้เลยว่าฉันไม่อยากแม้แต่จะก้าวขาเข้าไปในงาน เพราะอะไรน่ะหรอ เพราะฉันไม่อยากเจอหน้าเพื่อนเก่าของฉันไงล่ะ รอยแผลที่มันเคยสร้างไว้ให้ฉันมันเจ็บปวดจนทำให้ฉันอยากลืมทุกอย่างไป ถ้าถามว่าฉันยังโกรธมันไหมฉันก็คงตอบได้ว่า ฉันไม่ได้โกรธ แต่ฉันแค่รู้สึกไม่อยากเจอหน้า ไม่รู้ว่าฉันจะต้องเจอมันอีกด้วยเหตุผลอะไร แต่ในปีนี้เป็นปีที่ฉันไม่สามารถปฏิเสธเพื่อนๆได้ เพราะปีนี้เป็นปีสำคัญไม่รู้สิว่าสำคัญยังไงแต่ฉันก็ต้องไปร่วมงานอยู่ดี

“จิ๊บมาแล้วหรอ มาๆนั่งโต๊ะเร็วเราจองที่ไว้ให้แล้ว”

“แล้วกิ่งล่ะไม่มาด้วยหรอ”

เกลียดมากที่สุดก็คือคำถามนี้ กิ่งเคยเป็นเพื่อนสนิทของฉันแต่แค่เคยนะ เพราะตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมาเราสองคนก็ไม่สนิทกันอีกเลย อย่าว่าแต่สนิทเลยแค่มองหน้ากันเราก็ยังไม่อยากจะมอง ฉันไม่อยากเจอหน้ากิ่งอีก ถ้ารู้ว่ากิ่งมางานนี้ หัวเด็ดตีนขาดยังไงฉันก็จะไม่มีทางมางานนี้เด็ดขาด

“เอาล่ะทุกคนในงานวันนี้นะคะเรามีกิจกรรมให้ร่วมสนุก คือ เราอยากให้เพื่อนๆทุกคนขึ้นมาอธิบายความรู้สึกหลังจากที่เรียนจบไปประมาณ 10 ปีแล้วเนี่ย รู้สึกยังไงบ้างแล้วก็มีอะไรอยากจะบอกเพื่อนๆในรุ่นเดียวกัน เดี๋ยวขอเชิญคนแรกเลยดีกว่านะคะขอเสียงปรบมือให้กิ่งค่ะ”

เมื่อฉันเห็นว่ากิ่งมาร่วมงาน ฉันรีบเดินลุกออกจากที่นั่นทันที ทำยังไงก็ได้ให้ฉันไม่ต้องได้ยินเสียงไม่ต้องเห็นหน้า ฉันไม่อยากจะร่วมงานนี้ต่อไปจึงตัดสินใจกลับบ้านในวินาทีนั้น

“เฮ้ยเดี๋ยวจิ๊บไปไหน งานยังไม่จบเลยนานๆทีเพื่อนจะได้มาเจอกัน”

“จะกลับบ้านตอนนี้ ขอโทษด้วยที่เสียมารยาทแต่ทนอยู่ไม่ได้จริงๆ”

“เดี๋ยวอยู่ฟังกิ่งมันพูดก่อนเผื่อมันมีอะไรจะบอกแก ได้ข่าวว่าตั้งแต่จบมาไม่คุยกันเลยไม่ใช่หรอ เรื่องมันก็ผ่านมานานแล้วนะเว้ยจิ๊บให้อภัยกิ่งมันเถอะ”

หลายคนคงจะสงสัยว่ากิ่งมันทำอะไรให้ฉันโกรธนักหนา ฉันถึงไม่โอเคกับมันมากขนาดนี้ เรื่องราวมันก็มีอยู่ว่า

“กิ่งเดี๋ยวไปกินวันเกิดเราที่บ้านนะ พอดีแม่เราเตรียมอาหารที่กิ่งชอบไว้เต็มเลย”

“เดี๋ยวเราขอดูก่อนนะ เราไม่แน่ใจเลยอ่ะว่าจะไปได้หรือเปล่า”

วันนั้นเป็นวันเกิดของฉัน ฉันชวนกิ่งมากินงานวันเกิดที่บ้าน แต่เหมือนกับว่ากิ่งจะปฏิเสธโดยไม่รู้สาเหตุ แต่ฉันก็เข้าใจเพื่อนเพราะว่าเพื่อนอาจจะมีธุระอย่างอื่นที่ต้องไปทำ แต่ฉันก็รอว่ากิ่งจะมีของขวัญหรือมีคำอวยพรอะไรให้ฉันในวันเกิดหรือเปล่า เพราะสำหรับฉันมันเกิดถือเป็นวันที่สำคัญวันนึง ฉันแค่อยากได้รับความรักจากคนรอบตัวเท่านี้ก็เพียงพอแล้ว

สุดท้ายฉันก็รอเก้อเพราะไม่มีของขวัญไม่มีคำอวยพรจากกิ่ง เช้าวันต่อมาฉันก็ไม่ได้แสดงอาการอะไร ฉันใช้ชีวิตในโรงเรียนอย่างปกติ แต่กิ่งก็ค่อยๆทำตัวเหินห่างออกไป ฉันก็ไม่รู้สาเหตุหรอกนะว่าทำไมกิ่งต้องทำแบบนั้น แต่การที่กิ่งทำแบบนี้มันทำให้ฉันรู้สึกแย่มากๆ จนอยู่ๆฉันก็ตกใปเป็นขี้ปากของคนอื่น

“ดูจิ๊บสิ ไม่คิดเลยนะว่าจะเป็นคนนิสัยแบบนี้”

“เออใช่นั่นดิ ถ้ากิ่งมันไม่มาเล่าให้ฟังก็คงไม่มีทางรู้ว่าจิ๊บมันเป็นคนแบบนี้”

สรุปแล้วกิ่งเอาฉันไปนินทาในกลุ่มเพื่อนจนทำให้เพื่อนๆไม่ชอบฉัน ชีวิตม.ปลายในช่วงนั้นเป็นเหมือนนรก เพราะฉันต้องอยู่กับขี้ปากของคนอื่นตลอดเวลา ซึ่งฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่ากิ่งจะทำแบบนี้ไปเพื่ออะไร แต่กิ่งกลายเป็นที่ยอมรับหมู่มากในกลุ่มเพื่อน ส่วนฉันน่ะหรอเพื่อนคุยด้วยสักคนยังไม่มี

เพื่อนๆเริ่มจะมาคุยกับฉันในช่วงหลังๆคงเป็นเพราะว่าเพื่อนลืมเรื่องที่กิ่งเอาไปเล่า แต่ฉันกับกิ่งเราสองคนต่างไม่มองหน้ากันตั้งแต่วันนั้นจนมาถึงปัจจุบัน

“เอาหน่าจิ๊บ เรื่องมันก็ผ่านมานานแล้วอ่ะ อย่าโกรธกิ่งมันเลย”

“หรอวะ การที่มันทำแบบนั้นมันคิดว่าถูกแล้วหรอวะ เราไม่เคยลืมแผลที่มันทำไว้กับเรา รู้ป่ะตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมาเราไม่อยากมีเพื่อนสนิทเลยนะเว้ย เพราะเรากลัวว่าเราต้องโดนแบบที่เราเคยโดน ขอกลับก่อนนะ”

ฉันทนไม่ไหวจึงต้องขอกลับบ้านก่อน ไม่ว่าใครจะมาพูดอะไรฉันก็จะไม่ฟังทั้งนั้นเพราะว่าเพื่อนๆในงานก็ไม่มีใครที่ฉันจำเป็นต้องรักษาน้ำใจ แต่ละคนฉันก็ไม่ได้สนิท การที่ฉันกลับมันคงไม่ได้ส่งผลกระทบอะไรต่องาน แต่จู่ๆเสียงกิ่งก็ดังขึ้นมา

“วันนี้ที่เรามางาน เราแค่อยากจะมาขอโทษเพื่อนคนนึงที่เราเคยทำผิดกับไว้มากๆ เราจะไม่บอกแล้วกันว่าเพื่อนคนนั้นคือใคร แต่ว่าถ้าเพื่อนคนนั้นฟังอยู่ เราอยากจะขอโทษกับเรื่องแย่ๆที่เราเคยทำไว้ เรารู้ว่าตอนนั้นเราทำผิดมากแค่ไหนในตอนนั้นเราก็แค่อยากเป็นที่ยอมรับในกลุ่มเพื่อน เรารู้สึกว่าถ้าเรากดคนอื่นให้ดูต่ำเราก็จะเป็นคนที่ดูสูง แต่มาวันนี้เรารู้แล้วนะว่าสิ่งที่เราทำมันผิด ผิดมากด้วย เรารู้สึกผิดมากเลยนะไม่รู้ว่าแกจะยกโทษให้เราไหม แต่เราอยากให้เเกรู้ไว้นะเว้ยว่าไม่มีวันไหนที่เราไม่คิดถึงแกเลย แกเป็นเพื่อนคนเดียวที่เรารู้สึกว่าจริงใจมากที่สุดแล้วอ่ะ ขอโทษนะสำหรับแผลที่เคยสร้างไว้”

เมื่อฉันได้ยินแบบนั้นถามว่าฉันต้องรู้สึกอะไรหรอก ไม่รู้สิแต่จู่ๆฉันก็เผลอยิ้มออกมา มันเหมือนกับว่าความโกรธของฉันทั้งหมดที่สะสมมาเป็นสิบๆปีหายไป สิ่งที่ฉันต้องการจริงๆมันก็แค่คำขอโทษ เมื่อฉันได้ยินคำขอโทษจากกิ่ง ฉันก็รู้สึกดีขึ้นอย่างบอกไม่ถูก แต่ฉันก็ไม่ได้ไปพูดอะไรกับกิ่งหรอกนะ หลังจากวันนั้นเราก็ไม่ได้ติดต่อกันอีก แต่มันแค่ทำให้ฉันรู้สึกไม่มีอะไรติดค้างกับเพื่อนคนนี้ กิ่งก็เป็นเหมือนเพื่อนคนนึงที่เราทั้งสองเคยมีความรู้สึกดีๆให้กัน แต่อดีตก็คืออดีตเพราะตอนนี้เราทั้งสองต่างก็มีปัจจุบันที่ต้องโฟกัส มีเส้นทางสายอาชีพที่แตกต่างกัน แต่กิ่งก็จะเป็นเพื่อนที่ยังอยู่ในความทรงจำของฉันเสมอ สุดท้ายแล้วการให้อภัยมันรู้สึกดีแบบนี้นี่เอง

 

แสดงความคิดเห็นด้วย Facebook

นานาสาระ ล่าสุด
โรงเรียนบ้านลำพระ
โรงเรียนบ้านลำพระ
โรงเรียนบ้านลำพระ
โรงเรียนบ้านลำพระ